Προς τον λαό της Αϊτής

Αϊτή

Είναι αρκετά δύσκολο να εκφράσουμε γραπτώς τα συναισθήματα που μας διακατέχουν για την πρόσφατη τραγωδία του έθνους σας. Το χτύπημα του εγκέλαδου ήταν πρωτόγνωρης έντασης και μπορεί να μην το νιώσαμε εδώ στην άλλη άκρη του Ατλαντικού αλλά να είστε σίγουροι ότι συγκλόνισε συθέμελα τις καρδιές μας.

Οι δεσμοί φιλίας που ενώνουν τα δυο έθνη είναι αρκετά ισχυροί και παλαιοί. Ίσως να μην είναι τυχαίο ότι και τα δυο έθνη μας παλεύανε την ίδια περίοδο για την απελευθέρωση τους από τον κατακτητή. Το αιώνιο και αμόλυντο ιδανικό της ελευθερίας ενέπνευσε τους προγόνους μας να τολμήσουν αυτό που τότε φάνταζε ουτοπία. Την κατάκτηση της ελευθερίας. Οι δεσμοί φιλίας μεταξύ μας θεμελιώθηκαν μπορούμε να πούμε από την σχέση φιλίας του αειμνήστου πατριώτη προέδρου σας Jean Pierre Boyer και του αειμνήστου πατριώτη λόγιου μας Αδαμάντιου Κοραή. Η φιλία αυτή δημιούργησε και μια ιστορική πραγματικότητα που κανένας Έλληνας δεν πρέπει να αγνοεί. Ο Boyer πρώτος από όλους τους πολιτικούς ηγέτες του κόσμου, αναγνώρισε το δίκαιο του ελληνικού απελευθερωτικού αγώνα και την υπόσταση της Ελλάδας ως μέλους της Διεθνούς Κοινότητας το 1822. Δεν έμεινε όμως μόνο σε αυτό. Αν και η χώρα ήταν κατεστραμμένη οικονομικά, έστειλε στο Παρίσι στον Κοραή 25 τόνους καφέ να εκποιηθούν για να αγορασθούν όπλα για τον δικό μας αγώνα. Αλλά δεν σταμάτησε ούτε εκεί. Έστειλε και 100 εθελοντές στρατιώτες να πολεμήσουν στο πλευρό των Ελλήνων προγόνων μας. Αν αυτό δεν είναι σφραγίδα αδελφικής φιλίας τότε αγνοούμε τι μπορεί να είναι. 

Σαν Έλληνες του σήμερα και απόγονοι εκείνων των Ελλήνων που πάλεψαν για το ιδανικό της ελευθερίας σας είμαστε αιώνια ευγνώμονες για αυτήν την θαρραλέα πράξη. Μια πράξη που μας συγκινεί και μας γεμίζει ευθύνη. Μια πράξη που μόνο αληθινοί ηγέτες είναι ικανοί να κάνουν και που μόνο μέσα από έναν ζωντανό και δυναμικό λαό, όπως ο δικό σας, αναδεικνύονται. 

Αυτός ο λαός σήμερα δοκιμάζεται. Ευχή μας είναι να γινόταν να γειτονεύουμε για να μπορούμε να βοηθήσουμε πραγματικά με όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο και κάθε μέσο την πληγωμένη σας πατρίδα. Δυστυχώς αυτό δεν είναι εφικτό. Θέλουμε όμως να γνωρίζετε ότι η προσοχή μας, η αγωνία μας και η σκέψη μας βρίσκονται εκεί μαζί σας. Συμπάσχουμε μαζί σας και σας στέλνουμε όσο το δυνατόν περισσότερη θετική σκέψη, αγάπη και συμπόνια όχι γιατί είναι απλό σήμερα να το κάνεις αυτό αλλά γιατί αυτά τα συναισθήματα έχουν νόημα μόνο όταν τα μοιράζεσαι. Μόνο όταν διακατέχονται από ειλικρίνεια και μόνο όταν οδεύουν εκεί όπου πραγματικά χρειάζεται. Στην ηρεμία της ψυχής μας. Μια ηρεμία που ελπίζουμε να επιστρέψει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στις δικές ψυχές.